در نظام عدالت قضایی ایران یک اصل و قاعده ای وجود دارد به نام " دو مرحلهای بودن دادرسی " و این قاعده و رویه منطقی و عقلایی به این معناست که طرفین دعوی حقوقی یا کیفری این حق را دارند که به موضوع مورد نزاعشان در دو مرحله رسیدگی شود و به بیان دیگر یک دادگاه عالی هم پس از رسیدگی دادگاه بدوی موضوع را با

با توجه به نزدیک شدن به ایام انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستا و همچنین انتخابات ریاست جمهوری فضای کشور حال و هوای انتخاباتی به خود گرفته است و مردم به عنوان رکن رکین نظام اسلامی و تعیین کننده مناسبات و سازمان و ساز و کار مدیریت کلان اجتماعی،سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و... در این گونه شرایط به رصد و

کتاب استاد محمدی نویسی با عنوان " حاشیه ای بر کلیات قانون مجازات اسلامی " از چاپ خارج شد. این کتاب که به نوعی یک دوره حقوق جزای عمومی محسوب می شود در واقع به تحلیل، توصیف، تشریح و همچنین نقد مستدل کتاب اول قانون مجازات اسلامی می پردازد. در این کتاب بسیاری از ايرادات و اشکالات اساسی و بنیادی قانونگ

یکی از موضوعاتی که جامعه ما را درگیر کرده و به نوعی از معضلات اجتماع ما محسوب می شود این است که در هر مقوله ای، وارد شدن به جایگاه و به دست آوردن موضوع مد نظر بسیار سخت و صعب الوصول است ولی به محض ورود و یا به دست آوردن موضوع، ماجرا بسیار ساده و سطحی و غیر مسئولانه دنبال می شود. به عنوان مثال کسی ک

یک سوال اساسی و بنیادین که در رابطه با پذیرش یا اعطای مسئولیت به افراد می تواند مطرح شود این است که ما افراد سالخورده و کهنسال همراه با رزومه علمی و تجربی پر شاخ و برگ را برگزینیم یا افراد جوان و شاداب و پر طراوتی که شاید رزومه علمی و تجربی شان به گروه اول نرسد؟ بدیهی است هر سالی که به انسان می گذ

در ایام انتخابات یک موضوع همیشه مطرح می شود و تقریباً می توان گفت به شکل " قاعده " در آمده است و آن موضوع این است که من کاندیدا اصلح هستم و ضمناً فرد یا افراد قبلی هیچ کاری نکرده اند و چنانچه مردم التفات نموده و بنده را به عنوان نماینده خود انتخاب کنند همه امور را اصلاح خواهم کرد و آنچنان شق القمر

از یک جهت شوراهای شهر و انتخابات مربوط به آن می تواند از انتخابات مجلس و یا حتی انتخابات ریاست جمهوری برای یک شهر مهم تر و موثر تر تلقی شود ؛ البته در شرایطی که شورا یک نهاد فعال، هوشمند و کارآمد باشد و صرفاً به انجام یک سری امور اداری نپردازد. به بیان دیگر اعضای شورای شهر همانند یک کارمند نیستند

سیاستی از جنس دیانت فرق سیاست دینی با سیاست غیر دینی این است که در سیاست دینی، سیاست جزیی از مقوله دین به شمار می رود مثل عبادت، مثل ورزش، مثل خانواده،مثل کار و اشتغال و... بنابراین در سیاست دینی آنچه در راس امور قرار می گیرد خود سیاست نیست بلکه دین و پیروی از آموزه های وحی است که گاهي و در برخی مو

شاید کمتر کسی را بتوان یافت که آنچنان که شایسته و بایسته است حق ماه مبارک رمضان را به جای آورد و چشم و گوش و قلب و دست و زبان خود را در کنار آزمون نخوردن و نیاشامیدن حفظ کند و به واقع، به حقیقت و معنای رمضان دست یابد ولیکن فیض مطلق هستی و رحمت واسعه ازلی و ابدی، بزرگ تر و گسترده تر از آن است که بند

خیلی ها می پرسند آقای محمدی شما چرا در زمان تبلیغات انتخابات پنجمین دوره شورای شهر هیچ گونه تبلیغی نداشتید و ما نه ستادی از شما دیدیم نه پوستری و نه بنری و خلاصه چیزی از کاندیدا بودن شما متوجه نشدیم در حالی که ثبت نام کرده بودید و اسم شما در لیست اعلامی فرمانداری پای صندوق های رای وجود داشت؟ در پا